Trailerladen: jong paard uit de wei

Vorige maand werd me gevraagd of ik kon helpen met trailereen paard van 1,5 jaar die niet de trailer in ging en zich bij de vorige poging eerder die week zelfs voor de klep had laten vallen. Het laden in het verleden was ook problematisch geweest, maar doordat ze toen nog kleiner en lichter was, was het toch altijd gelukt om haar in de trailer te krijgen. Na een tijd op de wei, moest ze toch echt weer mee naar huis.

Normaal werk ik altijd met een trailertraject waarin we stapsgewijs toewerken naar het daadwerkelijke trailerladen: het paard heeft immers al allerlei negatieve ervaringen met de trailer die omgetrained moeten worden, als je het paard wil leren om ook op lange termijn goed de trailer in te gaan. Maar… soms is de situatie daar niet naar en moet je wat. Belangrijkste nu was om dit paard in eerste instantie thuis te krijgen.

Faint
Na eerst wat grondwerk te hebben gedaan, om te zien hoe ze met druk en spannende situaties omging, zijn we aan het daadwerkelijke laden begonnen. Tot voor de klep kwam ze wel, maar een hoef op de klep vond ze onmogelijk. Ze sloot zich af en bevroor, in deze fase is communicatie haast onmogelijk omdat er weinig of niks meer tot het paard doordringt. Na deze ‘freeze fase’ komt de ‘faint fase’ waarin een paard zich laat vallen als ze voor haar gevoel geen andere uitweg meer heeft en echt denkt dat ze dood gaat. Het paard voelt dan dus werkelijk doodsangst, het lichaam reageert hierop door zichzelf als het ware uit te schakelen, zowel mentaal als fysiek.

Freeze
Belangrijkste was daarom dat ze niet in de faint fase kwam. Met een dier waarvan de hoofdemotie van nature angst is, en die eerder die week was ‘gefaint’ voor de klep en dus een gevoel van doodsangst had gehad voor de trailer, was ik dus al heel blij met alleen de freeze fase. Hoewel het ook niet heel makkelijk is om met een paard te werken dat zich afsluit, liet ze zich goed begeleiden en kreeg ik haar telkens weer uit haar freeze.

Opknippen in stapjes
Geduld, geduld, geduld, ontzettend veel rust en toch telkens blijven vragen, heel gedoseerd te werk gaan, maar iedere keer wel iets meer willen van haar; want uiteindelijk moest toch echt een keer die voorvoet minimaal één cm verder dan vlak voor de klep. Vanaf het grondwerk zijn we een dikke twee uur bezig geweest, waarin we 90% van de tijd hebben doorgebracht een paar centimeter voor de klep. Door het proces op te delen in zo klein mogelijke stukjes en te belonen voor elke poging (hoe klein ook!) is het uiteindelijk gelukt. Het probleem is hiermee niet opgelost, daar is training voor nodig, maar ze is in ieder geval weer thuis.

Moed!
Heel fijn dat het laden uiteindelijk lukte natuurlijk, maar het meest bijzondere hierbij blijft toch altijd dat zo’n dier zo veel moed bij elkaar verzameld en zichzelf overwint: ze geeft uiteindelijk voorrang aan mijn aanwijzingen in plaats van te reageren op haar eerste instinct, dat totaal iets anders zegt. Door bewust te zijn van wat voor het paard logisch en natuurlijk is, kun je beter snappen waarom een paard op een bepaalde manier reageert. En als je dat snapt, kun ook makkelijker geduld opbrengen en bovendien bedenken hóe je het paard kunt helpen; namelijk op een manier die past bij hoe paarden denken en leren, wat zorgt voor zo min mogelijk stress en spanning en waarbij je vooral positief beloont in plaats van het negatieve corrigeert.